Nou, mijn weblog is weer in de lucht. Na 6 weken. Maar de totale opmaak is weg, alle tags en categorieën zijn weg en ik heb geen rechten om iets aan deze idiote vormgeving te doen. En na zes jaar bloggen is het wel een beetje veel om allemaal handmatig te herstellen. Best irritant, zeker voor een betaald account!

Hmmm… Dat wordt nog even stoeien van ‘t weekend. In ieder geval kan ik weer bloggen.

Het regent. Pas voor de derde keer en die andere twee buien waren 's avonds en 's nachts. Dit is dus de eerste regen overdag. Wel gelijk een heule lange bui want het regent nu al meer dan twee uur. Levi en Sven hebben we achter wat dvd-tjes gezet en Tygo scharrelt wat door de caravan. Helaas kunnen ze niet in de voortent spelen. Omdat we onder aan een talud staan, zoekt het weglopende water zich een weg onder ons grondzeil door. En wellen er dus allerlei plasjes op in de voortent. Jammer. Chris houdt stug vol en zit met zijn voeten in het water. Morgen en overmorgen staat er weer prachtig weer op het programma, dus droogt alles vast weer snel op. Voor nu: hopen dat ons bed droog blijft want wij slapen in de voortent

We zij2n inmiddels in Ettelbrück, Echternach en Esch-sur-Sûre geweest. De 'E' hebben we dus gehad. Mooie plaatsen en vooral prachtige natuur. Luxemburg is echt een mooi land. En heel erg netjes. Hou ik wel van! Met drie kleine kinderen ben je wel wat beperkt in je uitstapjes, maar we zien toch heel wat. De camping is vrij relaxed, maar wel een echte gezinscamping. Op zich prima, want de jongens hebben heel veel speelkameraadjes. En voor ons? Eigenlijk past het niet helemaal bij ons, maar het is echt prima. Er is een mooi cabriozwembad. Met slecht weer overdekt en met mooi weer open dus. Handig

Paar fotootjes maar weer!

Gisteren was het gewoon een soort van heet hier. Tegen de dertig graden, dus hebben we eigenlijk vrij weinig gedaan. Best lekker. Beetje zwemmen, beetje bak water neerzetten voor de jongens, beetje door een horzel gestoken worden. Je kent het wel.

We lachen ons hier wel rot om de opmerkingen van die jongens hier iedere keer. Het lijkt wel of ze deze vakantie met de dag bijdehanter worden.

Levi tegen Chris: wat is een zombie?
Chris: dat is een dode die weer tot leven is gekomen.
<stilte>
Levi: dus Jezus is een zombie?

Ik tegen Sven: wat vond je het leukste vandaag?
Sven: het rijden in de autootjes
Ik: wat vond je daar zo leuk aan?
Sven: tegen de rand botsen want dat kan ik zo goed!

Sven wilde 's avonds niets eten en ging dus met een lege maag naar bed. Onze regel is dan 'pas bij het ontbijt weer eten'. Na een uurtje in bed:
Sven: ik heb honger, ik wil iets eten.
Chris: je kunt op een houtje bijten.
Sven (hoopvol): zijn dat houtjes? (wijzend op een doos pretzels)

Bij de geiten staat een hek waar je niet overheen mag klimmen. Sven probeert het toch.
Ik: Sven, niet over het hek klimmen.
Sven: waarom niet?
Ik: dat mag niet.
Sven: hoe weet je dat?
Ik: dat staat daar op een bordje 'niet over het hek klimmen'
Sven laat zich op zijn buik vallen en begint onder het hek door te tijgeren.
'Dan ga ik er wel onderdoor!'

En verder: alles prima, toch al 150 bladzijden gelezen, vanavond het eerste regenbuitje gehad, verder prima weer, Chris transformeert langzaam aan in een baardaap, Tygo zegt nog steeds geen boe of bah, de nachten zijn niet meer zo koud, we bezochten Parc Merveilleux, we maakten een boswandeling, we reden verkeerd en zaten in de spits in Luxemburg (stad), we eten heel veel kaiserbroodjes en we maken veel foto's. Hieronder een paar van vandaag.

We zijn deze keer zonder ernstige stress vertrokken. Geen ongeplande baby aan boord (=buik) zoals twee jaar geleden en geen maxi-cosi's die nog op de opvang stonden zoals vorig jaar. Geen file onderweg, geen kotsende kinderen, wel jengelende kinderen, geen hoe-moeten-we-nu-rijdenruzies, geen lege tank en geen belangrijke zaken vergeten. In ieder geval niet iets wat we de afgelopen twee dagen nodig hadden.

Toch moet ik geloof ik nog ff een beetje ontspannen, want ik vind het nog aardig aanpoten zo met drie kleine kinderen op een camping. We zitten dus in Luxemburg (mooi, dichtbij en lekker weer) in de caravan van mijn ouders (heerlijk burgerlijk dus) op een prachtige plek op een zeer kindvriendelijke camping. Een soort Nederlandse enclave, dat wel.

Er zijn hier grote speeltuinen waar Levi en Sven op eigen houtje naar toe gaan (loslaten Suus, loslaten) en vervolgens twee uur wegblijven. Dat betekent overigens niet dat ik twee uur een boekje kan gaan lezen, want ik moet natuurlijk regelmatig kijken of alles goed gaat. Ze zijn natuurlijk nog net geen vier en zes jaar oud. En Tygo trekt zich bar weinig aan van de 'grenzen' van onze plek en loopt vrolijk de hele camping over. En wij erachter aan.

Gisteren had ik al de schrik van mijn leven want bij een van mijn checks in de speeltuin waren Levi en Sven nergens te bekennen. 'Rustig blijven en in de speeltuin voor gaan kijken' zei ik tegen mezelf. 'Daar zijn ze vast heen gegaan'. 'Maar wat als ze daar niet zijn?' vroeg een ander stemmetje. 'Daar zijn ze!'

Daar waren ze dus niet. Ik kreeg het echt ijskoud vanbinnen en zag alle dramatische krantenkoppen al voor me. Via de eerste speeltuin terug gesnelwandeld naar Chris bij de caravan. Geen spoor van Levi en Sven. In mijn jurkje op de mountainbike van Chris over de camping dan maar. Even uitkijken dat ik niet op mijn bek ging, want zo'n fiets rijdt toch weer heel anders dan mijn Batavus.

Rondje linksom, rondje rechtsom. Aan andere kinderen vragen of ze mijn jongens hadden gezien. Nee dus. Dikke vette paniek van binnen. En ok, misschien ook wel een beetje van buiten. Na een kwartiertje rondfietsen (voor mijn gevoel twee uur) weer even langs de caravan. En daar stond Levi. Een beetje beteuterd want blijkbaar had Chris hem ook al even onder handen genomen. Sven zat bij een andere Sven in de tent, vertelde Levi ons. Hij bracht me er naar toe.

En daar zat Sven. Op de grond in een wildvreemde tent met wat Cars-auto's te spelen. Hij had de moeder daar bezworden dat zijn moeder het goed vond dat hij daar was. Eh… niet dus! Hopelijk gebeurt dat niet meer!

Ach en verder? Brood halen, Tygo achter de caravan vandaan plukken, boodschappen doen, Tygo onder de kraan vandaan plukken, wassen (ja, nu al), zwemmen, Tygo van een buurfiets afplukken, mini-loco spelen, Tygo bij de buren vandaan plukken, eten, Tygo van het pad plukken.

Ik ga dan nu maar eens even een boekje lezen, want ik ben nu muggenvoer aan het worden.

Sweet campinglife

Sven is momenteel erg bezig met zichzelf. Waar kom ik vandaan? Ben ik wel lief? Ziet iedereen mij wel? Dat soort dingen. Over een paar weken wordt hij vier en na de vakantie gaat hij naar school, dus dat is een mooi moment voor dit soort levensvragen.

Dus, daar kwam de vraag:'

'Mama, ik kom toch uit een doos?'
Dat was natuurlijk weer aanleiding voor puberaal gelach bij ons, maar ik antwoordde wijselijk:
'Nee, je komt uit mijn buik'

Met dat antwoord leek hij tevreden. Voor een minuut. Toen zei hij:

'Niet, ik kom uit een doos en jullie hebben mij in elkaar gezet!'

Volgens mij zijn we een stukje vergeten

Sinds twee maanden zit Levi op judo en dat vindt hij erg leuk. Moeten we 'm altijd naar zwemles en gym práten, voor judo staat hij altijd voor de deur klaar. Hij vindt het allemaal nog wel een beetje spannend, maar hij doet goed zijn best.

Vandaag deed hij voor het eerst mee aan een toernooi. In Berkel. Helemaal niet zo ver bij ons vandaan, dus ik dacht aan vijf kwartier wel voldoende tijd te hebben om te rijden, om te kleden en aan te melden. Nou, dat werd vette stress, want er stonden twee bruggen over en het spoor ging dicht. Toen bleek ook de A12 nog eens afgesloten. Toen we een kwartier voor aanvang van de wedstrijd de straat van de sporthal inreden, stond de volgende uitdaging al weer klaar: parkeren. Ten eerste was er echt geen plekje te vinden en ten tweede was ik met de grote auto en heb ik een broertje dood aan fileparkeren. Toch gelukt en rennen naar de sporthal. Levi begon zwaar te protesteren: niet zo hard, straks ben ik te moe en meer van dat soort gepiep.

Om 10.24 uur kwamen we de hal in. Zes minuten voor aanvang. En toen zag ik alleen maar vaders en moeders en heel veel matten en judopakken. Wat nu? Gelukkig zagen we net op dat moment een van de judoleraren en die hielp ons snel verder. Dus Levi zat stipt op tijd op de mat en ik kon gaan uitpuffen op de tribune. Niet zo lang, want hij was bijna gelijk aan de beurt voor zijn eerste wedstrijdje.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik er niet zoveel van verwachtte. Hij is net zeven keer geweest en wist totaal niet wat er van hem verwacht werd. Dacht ik, want dat bleek wel mee te vallen. Hij won zijn eerste wedstrijdje. En zijn tweede. En zijn derde. En tot slot ook zijn vierde. Daarmee was hij winnaar de poule en mocht hij op het 'startblok' (zo noemt hij dat zelf) op nummer 1 staan. Hij kreeg ook nog een mooie bokaal die nu bij hem in bed ligt.

Stoer ventje he?

Als kind was ik 's avonds al met geen stok in bed te krijgen en op tijd gaan slapen was er niet bij. Ik kan me veel kinderavonden herinneren dat ik stiekem lag te lezen of gewoon wat lag te denken in bed. En dat is zo gebleven. Ik ga laat naar bed. 's Avonds na tien uur fleur ik helemaal op en heb ik energie genoeg om van alles te gaan doen. Ergens in mijn hoofd zeurt een stemmetje dat ik moet gaan slapen omdat het verstandig en gezond is enzo, maar ik luister er vaker niet dan wel naar. Of ik ga redelijk op tijd naar bed (half twaalf), maar dan ga ik weer liggen lezen of twitteren. Meestal ga ik uiteindelijk tussen half een en een uur slapen.

Ik ben dus een avondmens. De keerzijde is: de ochtend. Ik word moeilijk wakker 's morgens en ben dan niet erg aanspreekbaar. Ik ben niet humeurig, maar verkeer meer in een soort zombie-toestand en doe alles behoorlijk langzaam. Wat natuurlijk niet handig is als je binnen vijf kwartier twee volwassenen en drie kinderen de deur uit moet krijgen. Het eindigt dan ook altijd met gejaag. Pas rond half tien in de ochtend begin ik weer een beetje mens te worden.

Laat naar bed gaan en standaard vroeg wakker (gemaakt) worden veroorzaakt een slaapschuld. Voor ik kinderen had, kwam ik met deze levensstijl nog wel weg, in het weekend sliep ik twee keer uit en de ochtenden waren rustig. Dat was goed te doen.

Maar nu? Laat naar bed gaan, vijf keer per week rond half zeven opstaan en in het weekend rond zeven uur wakker gemaakte worden zijn het recept voor vermoeidheid. Vooral 's morgens. Ik neem me dan ook regelmatig plechtig voor om op tijd te slapen, tot tien uur 's avonds. Dan ben ik weer topfit.

Voor een kindje van zestien maanden kan Tygo goed lopen, klimmen en klauteren. Hij zit binnen een halve minuut boven aan de trap, probeert de schutting te bedwingen en kan al een beetje rennen. Hij eet zijn eten met een vorkje, pulk rozijntjes uit een doosje en klapt enthousiast in zijn handjes. Ja, motorisch zit het allemaal wel goed.

Alleen dat praten, he… dat komt niet zo op gang. Dat heeft hij niet van mij, want ik sta niet bepaald bekend om mijn zwijgzaamheid. Maar, een week of drie geleden was daar ineens het eerste woordje. Niet mama, niet papa en ook niet – zoals verwacht – iPad. Nee, het eerste woordje was 'auto'. Tygo zat in het zitje voorop mijn fiets toen we in het plassengebied een auto passeerden. Hij keek en verzuchte 'autoooooh'.

Nu drie weken later is zijn repetoire uitgebreid met etuh (eten), dinkuh (drinken), mama, ja, die en dada (dag). Overigens weet hij non-verbaal prima duidelijk te maken wat hij bedoelt.

Bijna vier is 'ie… dat middelste binkie van ons. En vandaag ging hij voor de laatste keer naar het consultatiebureau. Vooraf had hij al duidelijk te kennen gegeven dat er niet geprikt ging worden, maar verder vond hij het best. Even wegen en meten is hij wel gewend vanuit het ziekenhuis, maar nu dus hier voor zijn groene boekje. Sven is nu 101 centimeter en weegt 16 kilo. Redelijk gemiddeld allemaal.

Alle oefeningen (blokjes nabouwen, rondjes en kruisjes tekenen en een blokkenstoof) deed hij allemaal hartstikke goed. De ogentest was ook uitstekend. Fijn, want ik begon al heel jong met een brilletje en als zij dat nog even niet hoeven, ben ik blij voor ze.

Maar toen was het toch zo ver. Het laatste prikje. De laatste in vijf jaar, beloofde de arts. Oei, niet helemaal waar want de griepprik komt er van 't najaar ook weer in. Maar goed… He took it like a man. Hij keek aandachtig naar de naald die in zijn kleine armpje verdween en naar de druppel bloed die eruit opwelde. Hij gaf geen kik. De pleister werd geplakt en we konden gaan.

Voor Sven een 'vaarwel' en voor mij een 'tot binnenkort'. In augustus is Tygo weer aan de beurt.